به گزارش روابط عمومی انجمن تولیدکنندگان و فناوران صنعت ساختمان؛ صنعتی‌ سازی ساختمان به عنوان یکی از راهکارهای افزایش بهره‌ وری، کاهش هزینه‌ های ساخت، ارتقای کیفیت و پاسخ به نیاز روزافزون بازار مسکن، در سال‌ های اخیر به یکی از موضوعات مهم صنعت ساختمان تبدیل شده است. استفاده از فناوری‌ های نوین، توسعه تولید صنعتی اجزای ساختمان و حرکت از روش‌ های سنتی ساخت‌ و ساز می‌ تواند نقش مهمی در افزایش سرعت اجرا و کاهش هزینه‌ های پروژه‌ ها داشته باشد.

در همین راستا، موضوع جایگاه صنعت ساختمان در اقتصاد کشور، ضرورت تدوین برنامه جامع برای مدیریت این صنعت و ظرفیت‌ های صنعتی‌ سازی در ساخت‌ و ساز، در نشست تخصصی برنامه «امکان تا اسکان» رادیو اقتصاد مورد بررسی قرار گرفت. جعفر قرائتی، رئیس انجمن تولیدکنندگان و فناوران صنعتی ساختمان، در گفت‌ و گو با این برنامه که با اجرای ناصر خیرخواه برگزار شد، بر ضرورت تغییر نگاه به صنعت ساختمان و استفاده گسترده‌ تر از فناوری‌ های نوین تأکید کرد.

قرائتی با اشاره به اینکه نبود نگاه یکپارچه یکی از مهم‌ ترین چالش‌ های صنعت ساختمان در کشور است، تصریح کرد: ما درباره صنعت ساختمان صحبت می‌ کنیم، در حالی که در تقسیم‌ بندی رسمی صنایع کشور، بخشی به نام صنعت ساختمان نداریم و همین یکی از نقاط ضعف اصلی در برنامه‌ ریزی برای ساخت‌ و ساز کشور است.

به گفته وی، برنامه‌ ریزی‌ ها در این حوزه اغلب مقطعی و جزیره‌ ای بوده و برای کل زنجیره صنعت ساختمان، از تولید مصالح و فناوری گرفته تا ساخت و بهره‌ برداری، برنامه‌ ریزی منسجمی وجود نداشته است.

قرائتی با اشاره به اقدام اخیر وزارت راه و شهر سازی برای تدوین طرح جامع مدیریت صنعت ساختمان تشریح کرد: خوشبختانه فرزانه صادق، وزیر راه و شهر سازی، در حکمی که برای محمدعلی ریاحی، مدیرکل دفتر مقررات ملی ساختمان صادر کردند، مأموریت تدوین این طرح را مورد توجه قرار دادند. این اقدام می‌ تواند گام مهمی برای ایجاد نگاه جامع به این صنعت باشد و زمینه برنامه‌ ریزی دقیق‌ تر برای یکی از مهم‌ ترین بخش‌ های اقتصادی کشور را فراهم کند.

وی با تأکید بر اینکه صنعت ساختمان در کشورهای در حال توسعه به عنوان یکی از پیشران‌ های اقتصادی شناخته می‌ شود، گفت: در ایران نیز این بخش می‌ تواند چنین نقشی ایفا کند. تجربه دوره‌ هایی مانند اجرای مسکن مهر نشان داد که رونق ساخت‌ و ساز چگونه می‌ تواند به تقویت صنایع داخلی و کارخانه‌ های فعال در استان‌ های مختلف منجر شود.

قرائتی با اشاره به سهم صنعت ساختمان در اقتصاد کشور، تصریح کرد: این صنعت تنها شامل ساخت واحدهای مسکونی نیست و پروژه‌ های اداری، تجاری، خدماتی و سایر ساختمان‌ ها را نیز در بر می‌ گیرد. به گفته او، سهم فعلی صنعت ساختمان از تولید ناخالص داخلی کشور حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد است، هرچند برخی کارشناسان ارقام پایین‌ تری را مطرح می‌ کنند. وی ادامه داد: برای محاسبه دقیق‌ تر سهم این بخش، لازم است اطلاعات مربوط به پروانه‌ های ساختمانی و میزان ساخت‌ و ساز از سوی شهرداری‌ ها در اختیار تشکل‌ های تخصصی قرار گیرد تا بتوان تصویر دقیق‌ تری از وزن واقعی این صنعت در اقتصاد ارائه کرد.

در ادامه این گفت‌ و گو، با اشاره به شرایط رکودی حاکم بر بازار ساخت‌ و ساز و اثر آن بر صنایع وابسته، قرائتی کاهش قدرت خرید مردم و ضعف تقاضا را از عوامل اصلی این وضعیت دانست و گفت: رکود در بخش مسکن، آثار خود را در کل زنجیره تأمین و اجرا نشان می‌ دهد و تولیدکنندگان مصالح، تجهیزات و خدمات فنی و مهندسی نیز از این شرایط تأثیر می‌ پذیرند.

او اضافه کرد: در کنار کاهش تقاضا، مشکلاتی مانند قطعی برق، محدودیت تأمین نقدینگی و نبود سرمایه در گردش کافی از سوی نهادهای مالی نیز فشار مضاعفی بر فعالان صنعت ساختمان وارد کرده است.

رئیس انجمن تولیدکنندگان و فناوران صنعتی ساختمان با تأکید بر نقش این بخش در رشد اقتصادی تاکید کرد: اگر هدف افزایش تولید ناخالص داخلی و کاهش فشارهای اقتصادی باشد، فعال‌ سازی صنعت ساختمان یکی از مسیرهای مهم تحقق این هدف است.

قرائتی در ادامه گفت‌ و گو به ظرفیت فناوری‌ های نوین و صنعتی‌ سازی ساختمان پرداخت و گفت: امروز در کشور ظرفیت تولید صنعتی اجزای ساختمان وجود دارد و برخی شرکت‌ ها در این زمینه فعالیت می‌ کنند، اما برای بهره‌ گیری گسترده از این ظرفیت، نیازمند تغییر نگاه به شیوه ساخت‌ و ساز هستیم.

وی توضیح داد: صنعتی‌ سازی به معنای ساخت کامل ساختمان در کارخانه نیست، و می‌ توان بخش‌ هایی مانند سرویس‌ های بهداشتی، حمام، دیوارهای داخلی و سایر اجزا را به صورت پیش‌ ساخته تولید و در محل پروژه نصب کرد.

به گفته قرائتی، توسعه این روش می‌ تواند بسیاری از عملیات سنتی در محل ساخت را کاهش دهد، سرعت اجرا را افزایش دهد و هزینه‌ های پروژه را پایین بیاورد. او با اشاره به فعالیت برخی کارخانه‌ ها در این حوزه افزود: مجموعه‌ هایی وجود دارند که قطعات مورد نیاز ساختمان را از مرحله تولید تا بسته‌ بندی و انتقال به محل پروژه مدیریت می‌ کنند، اما برای اقتصادی شدن این فرآیند، افزایش تیراژ ساخت ضروری است.

وی با اشاره به اهمیت صنعتی‌ سازی در پروژه‌ های بزرگ، به‌ ویژه ساخت مسکن پرسنلی، گفت: استفاده از فناوری‌ های صنعتی می‌ تواند هزینه نیروی انسانی را حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد کاهش دهد.

قرائتی در پاسخ به این نگرانی که توسعه صنعتی‌ سازی ممکن است اشتغال را کاهش دهد، توضیح داد: فناوری باعث حذف اشتغال نمی‌ شود، بلکه شکل اشتغال را تغییر می‌ دهد و نیروی انسانی را به سمت فعالیت‌ های تخصصی‌ تر هدایت می‌ کند. علاوه بر این، کاهش هزینه‌ های بهره‌ برداری ساختمان نیز از دیگر مزایای این رویکرد است.

وی با اشاره به موضوع مصرف انرژی در ساختمان‌ ها تأکید کرد: راهکار اصلی کاهش مصرف، صرفاً توصیه به مردم برای کمتر مصرف کردن نیست، باید ساختمان‌ ها و تجهیزات به گونه‌ ای طراحی شوند که ذاتاً مصرف انرژی پایین‌ تری داشته باشند.

رئیس انجمن تولیدکنندگان و فناوران صنعتی ساختمان در پایان با اشاره به اهمیت موضوع تاب‌ آوری و پدافند غیر عامل در ساخت‌ و ساز گفت: همان‌ طور که در برابر حوادث طبیعی مانند زلزله و سیل مقررات مشخصی داریم، امروز باید برای تهدیدهای انسان‌ ساخت نیز به سمت طراحی ساختمان‌ های مقاوم‌ تر حرکت کنیم.

وی خاطرنشان کرد: اصلاح صنعت ساختمان نیازمند تعریف شاخص‌ های دقیق در حوزه ساخت، مصالح، فناوری و بهره‌ وری است و با همکاری دولت، تشکل‌ های تخصصی و فعالان این حوزه می‌ توان جایگاه این صنعت را در اقتصاد کشور تقویت کرد.